Dışarıda ince ve kararlı bir yağmur şehre iniyor, sokakları serin bir maviliğe bürüyordu. Marketin kapısından içeri süzüldüğümde ise dışarıdaki o ıslak ve aceleci dünyanın kapı arkasında kaldığı, içeriye ait taze ekmek, kahve ve hafif bir köşe sıcaklığının sinmiş olduğu bir sığınakla karşılaştım. Rafların arasında dalgın adımlarla dolaşırken, kasanın önünden yükselen o tatlı mırıldanma çekti dikkatimi.
Kasanın önünde orta yaşlı bir abla duruyordu. Elindeki birkaç parça eşyayı torbalatmak üzereyken uzattığı karttan gelen o hafif uyarı sesiyle duraksadı. Kartında sandığı limit kalmamıştı; cebindeki nakit ise hesabı kapatmaktan uzaktı. Hayatın koşturmacasında aniden insanın başına gelebilecek o sıradan ama anlık şaşkınlıklardan biriydi işte. Abla, hafifçe gülümseyerek, "Aaa, vallahi kartta para vardı, nasıl oldu bu limit?" diye kendi kendine hayret ederken, tam arkasında sırada bekleyen sarışın, uzun saçlı genç kız anında öne doğru bir adım attı:
— Ay, olur öyle şeyler, benden olsun.
Ortamda ne bir yabancılık ne de o anlamsız mesafeler vardı. Sanki aynı evin yıllardır birbirini tanıyan ama uzun süredir karşılaşmamış evlatları gibi doğal. Omuz omuza bir sıcaklık yayıldı oraya. Ne abla mahcup olup ezildi ne de o yardım eden kızda en ufak bir kibir belirdi; her şey o kadar saf ve kendiliğinden gelişti ki.
Abla poşetleri eline alıp, "Yok, en iyisi gidip evden getireyim ya da iade edeyim," diye hafifçe yelteneceği sırada, kasiyer sessizce araya girdi. Hiç uzatmadan, adeta kendi evinin hesabını görür gibi pratik ve sakin bir hareketle ödemeyi tamamladı:
— Halledildi. Bir kuruş bile vermeyeceksiniz.
Abla şaşkınlıkla durdu, önce kasiyere baktı, sonra o tatlı kıza. O poşetleri alışındaki asalet bambaşka idi; ne omuzları düştü ne de mahcubiyeti yüzüne gölge düşürdü. Gözlerinin içindeki gülümsemeyle, o zarif duruşu bozmadan şöyle dedi:
— Çok teşekkür ederim, aslında gidip parayı getirebilirim; ama madem bu kadar güzel, bu kadar özlenen bir tavır sergilediniz... Ben de sizin bu asil duruşunuza halel getirmeyeyim. Hep böyle kalın, hep böyle kalalım.
Mardin’in bu kadim taş sokaklarında, insanını o saf ve cömert kalbiyle yeniden tanımlamak ruhuma ne iyi gelmişti. Dışarıda yağmur yağmaya, rüzgâr camlara hafifçe vurmaya devam ediyordu; ama içeride, o kasanın önünde insan kalbinin ne kadar incelikle, ne kadar güzel atabileceğine dair geride kalan o sessiz sıcaklık, bütün o soğuk günü sarıp sarmalamaya yetmişti bile.
Zehra Bayram
