Günlük hayatın karmaşasında sıkça duyarız: "Dürüst insan hep kaybeder."
Peki, bu yaygın kanı gerçekten doğru mu? Etik olmayan bir ortamda ahlaki değerlerine bağlı kalan insan neden geride kalıyor gibi görünür?
Gerçek şu ki, etik insanın belirli sınırları vardır. Yalan söylemez, hile yapmaz, başkalarının sırtından geçinmez, kısa yollara başvurmaz. Onun için ilkeler, anlık kazançlardan daha değerlidir. Oysa ahlaksızın böyle sınırları yoktur. Hedefine ulaşmak için her yolu meşru görür. Bu sınırsızlık, kısa vadede avantaj sağlıyor gibi görünse de aslında toplumsal dokuyu kemiren bir kanserdir.
Tarih boyunca, ahlaki sınırları olmayanların geçici zaferlerine tanık olmuşuzdur. Ancak kalıcı başarı, güven ve saygınlık her zaman erdemli davranışların sonucunda elde edilmiştir. Etik davranmak, belki anlık kayıplar getirebilir, ancak uzun vadede kişiye itibar ve güven kazandırır. Oysa sınır tanımayanlar, kazandıklarını düşündükleri anda aslında kaybetmeye başlarlar; çünkü güvenilirliklerini yitirirler.
Toplum olarak bir tercihle karşı karşıyayız: Kısa vadeli kazançlar uğruna ahlaki değerlerimizi mi feda edeceğiz, yoksa zor da olsa doğru olanı yapıp uzun vadede daha sağlam bir temel mi inşa edeceğiz?
Unutmayalım: Etik davranmak bir zayıflık işareti değil, aslında en büyük güçtür. Çünkü dürüstlük, saygınlık ve güven -zamanla- her türlü maddi kazançtan daha değerlidir. Bugün "geri düşüyormuş" gibi görünen etik insan, aslında yarının sağlam temellerini atmaktadır.
Son söz: Sınırlarımız bizi tanımlar. Sınırsız olmak, sınır tanımamak değil; doğru sınırları doğru yerde çizebilmektir.
