Burada anlatılan iki kişi yoktur. İkisi de aynı insanın ta kendisidir.
Biri geçmişte kalan, diğeri bugün yaşamaya çalışan halidir. Biri unutmaya çalışırken diğeri hatırlamaktan vazgeçemez. Biri kendine verdiği sözleri tutamamış, diğeri bu sözlerin tutulmasını beklemiştir. Yani özetle ikisi de biziz.
İnsan, bazen kendi içinde iki ayrı kişiye dönüşür. Zamanla birbirine yabancılaşır, birbirine yalan söyler ve en sonunda ikisi de pişman olur.
İki yabancı gibi yaşarlar aynı bedende. Biri geçmişi unutmak isterken diğeri her ayrıntıyı hafızasında saklar. Biri affetmeye hazırdır, diğeri hala kırgındır. Biri yeniden başlamak ister, diğeri geçmişte yaptığı hataların gölgesinden çıkamaz.
İkisi de birbirine yalan söyler. Biri her şeyin yolunda olduğunu söyler, diğeri geceleri sessizce dağılır. Biri artık hiçbir şeyi umursamadığını iddia eder, diğeri küçücük bir hatırada bile geçmişe döner. Biri güçlü olduğunu kanıtlamaya çalışırken diğeri yalnızca biraz anlaşılmak ister.