İçimde sönmüş bir mangalın korundan yanan ateş közleri gibi bir his var.

Sanki dinginleşmiş bir alev topundan halı örmüş gibi…
Koca bir selden sonra çukurlarda kalan su birikintisi...
Yanmış bir evin son tüten dumanı... içeriden gelen o derin koku…
​Savaş sonrası yaralılar gibi sessiz...
Arta kalan kapkacaklar gibi yorgun...
Kaynamış pekmez kazanında köpüğü alınmış o duru sükûnet…
Oluşan bir hortumun ardında bıraktığı çatısız evler gibi darmadağın..
Gece kopmuş bir depremin sabahındaki enkaz...
Ayazlı bir kış gecesinin ardından bembeyaz karla örtülü evler gibi…
Ve tusunaminin ardında kalan ıssız diyar gibiyim şimdi.

​Gözümün önünde bir silüet…
Halat koptu, ruh özgür şu an,
Ne kalbin bir bağı var, Ne de ruhun çakılı bir kazığı.
Rahatla işte, tam da istediğin buydu zaten, tam da istediğim bu...
​
Kasma kendini; yolun geniş, rüzgârın esenlik, güneşin ılık, menzilin yakın.
Sadece yürü ve uzaklaş bu diyarlardan, tam istediğin özgürlüğe uçarak…

​Yakanda uçuşan kelebekler, gözüne kaçan küçük tozlar…
Rahatla, takma sen; emin yürü, ağır yürü ama yürü!
Yolda olmak yolsuz kalmaktan iyidir, Menzilsiz olmak durmaktan iyidir.
Kararsız kalma, en kötü karar bile bu duruştan iyidir.

​Yürü yüreğim, yüreksiz olma! Attığın her adım senin için bir hicrettir.
Necaşiler yok bu diyarda, bu hicret Habeşistan’dan ötedir.
Yürü yüreğim…
Bir Mekke’n vardı biliyorum,
Fakat artık senin yurdun Medine’dir.

وَالَّذ۪ينَ هَاجَرُوا فِي اللّٰهِ مِنْ بَعْدِ مَا ظُلِمُوا لَنُبَوِّئَنَّهُمْ فِي الدُّنْيَا حَسَنَةًۜ وَلَاَجْرُ الْاٰخِرَةِ اَكْبَرُۢ لَوْ كَانُوا يَعْلَمُونَۙ
"Zulme uğradıktan sonra Allah yolunda hicret edenlere gelince, elbette onları dünyada güzel bir şekilde yerleştiririz. Ahiret mükâfatı ise daha büyüktür. Keşke bilselerdi"/Nahl 41

Zehra Bayram