Bir zamanlar coğrafya kitaplarında “Türkiye, üretimiyle dünyada kendi kendine yeten 7 ülkeden biridir” diye bir cümle okurduk.
Bugün o gurur verici tablodan eser kalmadı. Artık kendi tarlamızda yetişeni değil, başka ülkelerin çiftçisinin ürettiğini tüketir hale geldik. Kısacası, "Üreten Türkiye" olmaktan çıkıp hızla "Tüketen Türkiye" olma yolunda ilerliyoruz.
Bu dönüşümün en acı tablosu kuşkusuz tarımda yaşanıyor. Türkiye, tarımda hemen her ürünü ithal eder duruma geldi. Kendine yeterli olabilecekken tarımda kendi kendini adeta imha ediyoruz. Bu nedenle ithalat bağımlısı olduk. Verilen desteklerin önemli bir bölümü, başka ülkelerin çiftçilerini desteklemeye gidiyor. Peki, üreticimize ne oluyor? Yüksek girdi fiyatlarıyla üretim yapan çiftçi, ürününü çoğu zaman maliyetin altında satmak zorunda bırakılıyor. Üreticide ucuz olan ürün, tüketiciye pahalıya satılıyor. Bu oyunda kazanan, aradaki farkı cebe indiren aracılar oluyor.
Yaşanan bu çöküşün bir de insani boyutu var. Anadolu'nun bereketli topraklarında çalışacak insan kalmıyor. Gençler artık toprakla, ağılla uğraşmak istemiyor. Aklı fikri şehir merkezlerinde olan genç nesil, tarlayı babasına, dedesine emanet edip gidiyor. Anadolu insanı tarlasını terk edip şehirlerde asgari ücrete razı olursa, üreten Türkiye'nin tüketen Türkiye olması kaçınılmazdır.
Özetle, topraktan sanayiye, üretim cephesinde büyük bir kan kaybı yaşıyoruz. Birileri üretici ile tüketiciyi karşı karşıya getirip bu karmaşadan para kazanırken, kırsaldaki çözülme ve üretim-tüketim dengesizliği ülkenin geleceğini tehdit ediyor. "Üreten Türkiye" idealine geri dönmek için, başta tarım ve sanayi olmak üzere üretimin her alanına sahip çıkacak, kaynakları adil dağıtacak ve gelecek nesilleri toprağa bağlayacak politikaları acilen hayata geçirmek zorundayız. Aksi takdirde, bu gidişle kendi kendine yeten ülke olma vasfımızı tamamen kaybedecek, sadece tüketen bir topluma dönüşeceğiz.
Bu yazı, bir uyarı ve aynı zamanda bir
çağrıdır: Üretim kültürünü yeniden canlandırmak için hepimize büyük görevler düşüyor.
