Öncelikle kendisiyle savaşmayı bırakmayı öğrenerek.

Geçmişteki kararlarını bugünkü aklıyla yargılamak yerine o günkü koşullarıyla değerlendirmeli. Çünkü insan her zaman en doğru kararı veremeyebilir. Bazen bildiğiyle, bazen hissettiğiyle, bazen de yalnızca baş edebildiği kadarıyla yaşar. Önemli olan, geçmişteki hataları bugünün kimliğine dönüştürmemektir.

Kişinin kendisine karşı dürüst olması, iyileşmenin ilk adımlarından biridir. Neyi özlediğini, neden kırıldığını, hangi duygudan kaçtığını ve aslında neye ihtiyaç duyduğunu fark etmesi gerekir. Bastırılan duygular yok olmaz aksine anlaşılmayı bekler. Bu nedenle insan, kendisini yargılamak yerine anlamaya çalışmalıdır.

Yani özetle: artık içimizdeki o iki insanı birbirine düşürmek yerine barıştırmanın zamanı gelmiştir. Geçmişte kalan benliğimizi affetmek, bugünkü benliğimizi anlamak ve gelecekteki benliğimize daha güzel bir hayat bırakmak...
Unutmayalım insanın kendisiyle kurduğu ilişki değişmeden hayatıyla kurduğu ilişkiyi değiştirmesi de kolay değildir. Bazen yeniden başlamak için başka birine değil kendimize dönmeye ihtiyacımız vardır.