Her yılbaşı gecesi, saatler gece yarısını gösterdiğinde bir coşku dalgası dünyayı sarar.
Ancak Anadolu'nun bazı köşelerinde, takvimler 13 Ocak'ı gösterdiğinde akşam saatlerinde farklı bir kutlama yankılanır.
Bu kadim gelenek, aslında bir zamanların yaygın takvimi olan Jülyen Takvimi'ne dayanıyor. Gregoryen (miladi takvim)Takvimi'nin kabul edilmesiyle birlikte, eski takvime bağlı kalan topluluklar için yeni yıl 14 Ocak'a denk geliyordu. Anadolu'da, özellikle Doğu ve Güneydoğu bölgelerinde yaşayan Süryani, Ermeni ve bazı Müslüman topluluklar arasında bu tarihte kutlanan "Sersal", zamanla kültürel bir mozaiğe dönüştü.
Sersal kutlamaları, asırlardır süregelen bir hoşgörü ve birliktelik öyküsünü anlatır. Komşuların birbirlerinin kapılarını çalıp yeni yılı kutladığı, bazı evlerde özel yemeklerin pişirildiği, çocukların maniler ve şarkılar söyleyip hediyeler aldığı bu gelenek, kışın en soğuk günlerine sıcak bir anlam katar.
Kutlamalar genellikle 13 Ocak akşamı başlar. Bazı yörelerde aileler bir araya gelir, özel yemekler hazırlanır. Tatlılar, bolluk ve bereketi simgeleyen yiyecekler masaları süsler. Bazı bölgelerde evler ziyaret edilir, iyi dilekler ve hediyeler paylaşılır. "Sersal piroz be" (Yeni yılın kutlu olsun) dilekleri semaya yükselir.
Sersal kutlamalarının güzelliği, sadece tarihsel bir takvim farkından kaynaklanmaz. Bu kutlama, Anadolu'nun kültürel çeşitliliğinin, farklı inanç ve geleneklerin bir arada yaşayabilmesinin de sembolüdür. Zaman içinde bu kutlamalar, sadece belirli toplulukların değil, bölgedeki tüm komşuların katıldığı ortak bir şenliğe dönüşmüştür.
Modern hayatın hızı ve kentleşme, birçok geleneğimizi gölgede bırakırken, Sersal kutlamaları da ne yazık ki eski canlılığını yitirmeye başladı. Ancak son yıllarda kültürel mirasa olan ilginin artmasıyla birlikte, bu kadim geleneğe yeniden sahip çıkma çabaları da görülüyor.
Sersal kutlamaları bize önemli bir gerçeği hatırlatıyor: Takvimler değişebilir, zamanın ölçüsü farklılaşabilir ama insanların birlikte kutlama, paylaşma ve umutla yeni başlangıçlara yelken açma ihtiyacı asla değişmez.
Bu yıl 13 Ocak Salı akşamı, belki komşumuzun kapısını çalıp bir "Sersal piroz be" dileklerimizi iletmek, bu kadim geleneğin ruhunu yaşatmak için küçük ama anlamlı bir adım olabilir. Çünkü her kutlama, farklılıklarımızı zenginlik olarak gören bir dünyanın müjdecisidir.
Anadolu'nun kültürel mozaiğinin bu nadide parçası Sersal, geçmişle gelecek arasında kurduğu köprüyle, birlikte yaşama kültürümüzün canlı bir tanığı olmaya devam ederken "sersala we pîroz be" kalın sağlıcakla.
