Hayat, ekilen tohumların bir gün filizleneceği uzun bir tarladır. Kimi zaman sevgi ekeriz, kimi zaman ihmal.
Ve derler ki, "Her şeyin bir vakti vardır; ne ekersen onu biçersin." Peki ya biçtiğimiz şey, aslında ektiğimiz değil de, karşımızdakilerin gerçek yüzüyse?
İnsanlar değişmez, açığa çıkar. Zaman, bir aynadır; yaldızları döker, maskeleri çatlatır. Bir ilişkinin başında coşkuyla sarılan eller, bir sınav anında çekiliverir. Darlıkta verilen sözler, bollukta unutulur. Bu değişim değil, sahiciliğin teşhiridir. Nasıl ki rüzgâr olmadıkça yapraklar kıpırdamaz, zorluklar olmadıkça da karakterler belli olmaz.
Bazıları, "İnsanlar değişti," diye hayıflanır. Oysa değişen, koşullar veya beklentilerdir. İnsanın özü, ancak zamanın baskısıyla su yüzüne çıkar. Sadakat, vefasızlık, dürüstlük, ikiyüzlülük… Bunlar aniden ortaya çıkmaz, zamanla görünür olur. Bir dost, en karanlık anında yanında duruyorsa "iyi insan" olduğu için değil, zaten öyle biri olduğu içindir.
Yaşadığımız her iyilik veya kötülük, bir gün karşımıza çıkacaktır. Ancak bu, basit bir karma değil, insan doğasının yasasıdır. Siz birine güven aşıladığınızda, o güveni koruyorsa karakteridir, bozuyorsa kişiliğinin sınırıdır. Zaman, insanları değiştirmez; sınırlarını gösterir.
Belki de hayat derslerinin en acımasızı budur: İnsanlar, size davrandıkları gibi değil, kendi karakterlerine uygun davranır. Bu yüzden kırılmayın. Yalnızca seçin. Çünkü zaman, gerçek hasadı alacağınız günü size hatırlatmak için oradadır.
